DYDAKTYKA  SZKICU      

          Szkicowanie jest atrakcyjne i potrzebne, a w warunkach szkolnych - jak mało który rodzaj działania plastycznego - możliwe do pełnego wykorzystania. Młodzież w starszych klasach szkoły podstawowej ma już poza sobą okres bezkrytycznej twórczości kreacyjnej i "poważne" ćwiczenia z modelem mogą zainteresować każdą grupę. Należy jednak pamiętać o tym, że efekty szkicowania nie zawsze są zadowalające. Nie chodzi o to, by szkicować byle jak. Z takiej pracy nikt nie będzie zadowolony.
      Do sprawności w każdej dziedzinie dochodzimy przez powtarzanie. Podobnie jest i przy szkicowaniu. Zdajemy sobie jednak sprawę i z tego, że mechaniczne powtarzanie jest nużące. Ćwiczenia niedostatecznie urozmaicone znużą każdego. Dlatego podstawowym celem naszych zabiegów dydaktycznych musi być uczynienie ze szkicowania zajęć atrakcyjnych. Szczególnie ważne staje się to przy szkicowaniu z natury - z tego powodu, że moment koncentracji i zainteresowania przy obserwowaniu rysowanego obiektu jest decydujący. Niektórzy twierdzą, że dobrze "zobaczony" model - to połowa pracy. Jeśli zatem planujemy cykl lekcji ze szkicowania, to musimy pamiętać, by każda z nich i każde zadanie było inne, ciekawe i wciągające. Należy wykorzystać wszystkie dostępne metody inspiracji do pracy. Jednym z takich sposobów może być zainteresowanie się różnymi sposobami szkicowania. Nieodzowne będzie tu obejrzenie szkiców znanych mistrzów. Przy umiejętnym zorganizowaniu momentu ekspozycji może to stać się doskonałym przykładem nauczania przez przeżycie i bezpośredni kontakt z dziełem sztuki (lub jego dobrą reprodukcją).

         Estetyka szkicu 

          Szkic - oprócz wspomnianych wcześniej zalet, które można określić jako "usługowe" - może, dzięki wartościom optycznym, które bywają w nim zawarte, funkcjonować także jako pełnowartościowy dział sztuki. Wskazują na to przykłady wielu wybitnych artystów, którzy w szkicu wypowiadają się najpełniej i najciekawiej.

Analizując dzieła mistrzów szkicu, można stwierdzić, że sztuka szkicowania posiada swoją odrębną estetykę. O wartości szkicu będą decydować następujące jego cechy (niekoniecznie muszą występować wszystkie razem):

1. Prawdziwość obserwacji formy, ruchu lub układu.
2. Charakter, niepokój i świeżość kreski lub plamy.
3. Rytmiczność powtarzających się kresek skontrastowanych z kolorem papieru.
4. Wyrafinowanie pewnej "toporności" lub "nieudolności".
5. Lawowanie jako czynnik wzbogacenia szkicu.

                                      |  zamknij okno  |